Bathsheba Everdene.
Bathsheba.
To imię zawsze mnie dziwiło i nigdy go nie lubiłam.
Rodzice wcześnie zmarli i nikt mi nie wyjaśnił, skąd się wzięło.
Zawsze byłam samodzielna.
Nawet za bardzo.
DORSET, ANGLIA, ROK 1870
Zbyt samodzielna.
Z DALA OD ZGIEŁKU
Panienko!
Mój szal.
Zgubiłam go.
Zapewne pan Oak.
Tak, Gabriel.
Ciotka mówiła o panu. Pracuję u niej do zimy.
To pańska ziemia.
Weszłam w szkodę.
Zapraszam częściej.
Do widzenia.
Do zobaczenia.
W lewo, George!
W prawo! Wystarczy!
Wystarczy!
Stój.
George, stój.
W prawo!
George, w prawo!
Mały George nigdy nie ma dość.
A ten jak się wabi?
Stary George.
Stary George...
Śmieszę panią?
Mój Boże, to pan Oak.
Miała zostać guwernantką, ale jest zbyt szalona.
Zawsze taka była.
Panno Bathshebo Everdene...
Mam dla pani jagnię.
Dziękuję panu. Jest przeurocze.
Urodziło się za wcześnie, więc może pani je odchowa.
Dziękuję, to bardzo miłe.
Zaparzę herbaty.
-Nie chodzi o jagnię. -Słucham.
Chciałbym zapytać...
Czy wyjdzie pani za mnie?
Nikogo jeszcze nie prosiłem.
Nie...
Mam nadzieję.
Cóż...
Chyba... powinienem...
-Lepiej pójdę. -To nie takie proste.
Czy jest ktoś inny?
Nie. Ale to nie znaczy, że za pana wyjdę.
Do widzenia.
Panie Oak!
Panie Oak! Proszę zaczekać!
To także nie znaczy, że bym za pana nie wyszła.
Ale nie myślę o tym.
Mam 100 akrów ziemi i 200 owiec.
Spłacę pożyczkę i farma będzie nasza.
Za rok miałaby pani pianino.
Kwiaty, ptaki i grządkę na ogórki.
Dziecko, może dwoje.
Albo więcej.
Zawsze będę przy pani.
Ale ja nie szukam męża.
Nie chcę do nikogo należeć.
Nie mam nic przeciwko weselu, gdyby nie oznaczało małżeństwa.
To niemądre.
Jest pan w lepszej sytuacji niż ja.
Nie mam nic prócz wykształcenia.
-Stać pana na lepszą. -Nie w tym rzecz.
Jestem zbyt niezależna.
Gdybym chciała męża, to takiego, który mnie oswoi, a pan nie zdoła.
Znienawidziłby mnie pan.
Na pewno nie.
Nigdy.
Do widzenia, panno Everdene.
O co chodzi, piesku?
Zostań.
Zostań tu, George.
George!
Nie!
Farma jest wasza.
Bardzo nam przykro.
Powodzenia, panie Oak.
Bathshebo!
Co?
Kochanie! Odczytali testament stryja!
Co piszą?
Przeczytaj.
Czytaj!
Dostałaś cały spadek. Wszystko jest twoje!
Mój Boże...
Uważaj na siebie.
Wio.
Kto chce się zaciągnąć?
Kto chce nosić czerwony mundur
i z dumą służyć ojczyźnie i królowej?
Poznawać świat?
Niech chętni ustawią się w szeregu.
Prosimy pana w słomkowym kapeluszu.
Tamten to mój ukochany.
I pana obok tej pięknej damy.
Wygląda pan na silnego.
Zapraszamy.
Byłby z pana dobry żołnierz.
-Potrzebujemy takich. -Dają kwaterę i wikt.
Kto chce dobrze zarobić?
Proszę pana?
Niech pan zapyta w Weatherbury. Tam zawsze potrzebują rąk do pracy.
Spytam. Dziękuję.
Nie powinna pani wychodzić bez płaszcza.
Francis się mną zaopiekuje.
Niedługo weźmiemy ślub.
Do widzenia.
Biegnijcie budzić ludzi!
Potrzebujemy pomocy!
Dawać tu ludzi! Budzić wszystkich!
Wołajcie braci Smithów!
Ogień się rozprzestrzenia!
Kto tu dowodzi?
Płoną stogi! Jeden już straciliśmy!
Ratujmy stodołę. Pomóżcie!
Dawajcie wodę! Więcej wody!
-Chodźcie, trzeba to wypchnąć! -Razem!
Pchajcie!
Dalej!
Uciekajcie stąd!
Dajcie więcej wody! Stodoła się zajęła!
Wynosić worki! Dach się zawali!
Co on tam robi?
Nie możemy stracić stodoły.
Joseph, łapcie za miotły i uprzątnijcie to.
Uwaga, jedzie gospodarz.
To pan, panie Oak?
Nie potrzebuje pani pasterza?
Mam wobec pana wielki dług.
-Mogłam stracić majątek. -To pani gospodarstwo?
Moje dziedzictwo i dom po śmierci rodziców.
Stryj zapisał mi je w spadku.
Teraz nieco podupadło,
ale kiedyś nie było w okolicy lepszego.
Chcę znów postawić je na nogi.
Uważa pan, że to niedorzeczne?
Nie stać mnie na ten luksus.
Bardzo mi przykro z powodu pańskiej straty.
Jeśli ta odmiana losu jest dla pana żenująca...
Nie... proszę pani.
Billy Smallbury. 9 szylingów i 8 pensów.
Joseph Poorgrass?
Idź, chłopie.
Kapelusz.
-Co potrafisz robić? -Różne rzeczy.
Strzelać do gawronów i pomóc w świniobiciu, psze pana.
Psze pani.
7 szylingów i 9 pensów. I jeszcze 9, bo jestem tu nowa.
Dziękuję pani.
Kolej na Fanny Robbin.
Gdzie jest Fanny Robbin?
Gdzie ona jest?
Uciekła.
Z jakimś żołnierzem.
To nie żołnierz, tylko sierżant.
Zarządca Pennyways?
10 szylingów i drugie 10.
Za co?
To wszystko, zwalniam pana.
Za pozwoleniem...
Za życia mego stryja gospodarstwo przynosiło dochody.
Po jego śmierci popadło w ruinę.
Proszę pani, ludzi tak się nie wyrzuca.
Poradzę sobie bez zarządcy.
Proszę posłuchać, panie Pennyways.
Kiedy ogień zagroził stodole, nie było pana w pobliżu.
Nie potrzebuję tu takich jak pan.
Może pan odejść.
Lepiej też uciekajcie.
Zyskaliśmy pasterza, pana Oaka.
Zna pan swoje obowiązki?
W razie czego zapytam.
Od tej pory macie panią nie pana.
Niewiele wiem o pracy na wsi, ale się postaram.
I to, że jestem kobietą, nie oznacza, że nie odróżniam dobrego od złego.
Będę wstawać przed wami.
Pierwsza będę na polu.
Mam zamiar was zadziwić.
Wracajmy do pracy.
Może zaczekam?
Nie.
Nie bądź śmieszna. Jesteś moją towarzyszką.
-Wszystko? -Tak.
Głowa do góry. Niech się gapią, jeśli chcą.
Mamy prawo tu być, jak każdy.
Dzień dobry.
-Połóżmy to tutaj. -Tak, panienko.
Panowie, wracajmy do interesów.
Proszę. Od razu czuje się jakość.
-Doskonałe ziarno. -Dziękuję.
Może powinnyśmy wyjść?
Pan Stone?
Jestem panna Everdene, bratanica pana Everdene.
Darzył pana wielkim szacunkiem.
Może pan iść gdzie indziej, ale ziarno jest równie dobre jak zawsze.
-I jak? -Ile?
-5 funtów za 8 buszli. -3 i 10 szylingów.
Stryjowi płacił pan za to samo 5 funtów.
3 funty 10.
Ten pan da mi uczciwą zapłatę.
Chyba nie.
-4 funty. -4,10.
4,05.
Poszukam dalej.
-Liddy, poprosisz tego pana? -Oczywiście.
Chce pan obejrzeć próbkę?
-Ile? -5 funtów za 8 buszli.
Zgoda.
Za 4,10.
Jest bogaty, przystojny i szaleją za nim wszystkie panny.
Taylorówny uganiały się za nim przez dwa lata.
Jane Perkins wydała na stroje 20 funtów,
choć równie dobrze mogłaby je wyrzucić przez okno.
Ponoć za młodu porzuciła go ukochana.
Zawsze tak mówią.
My nie porzucamy mężczyzn, tylko oni nas.
Panią ktoś porzucił?
Oczywiście, że nie.
Jakiś czas temu ktoś poprosił mnie o rękę.
Ale nie chciałam się wiązać.
To luksus mieć wybór.
"Całuj me stopy, panie, bo twarz jest dla znaczących".
To nie tak.
To dlaczego?
Kochała go pani?
Nie, ale bardzo lubiłam.
To już i tak niemożliwe.
Pan Boldwood?
Proszę nie strzelać.
Nie mam zamiaru.
Jestem panna Everdene, sąsiadka.
Bratanica pana Everdene.
Sama zarządzam gospodarstwem.
Z pewnością doskonale.
W tych okolicznościach.
Cóż... Jesteśmy więc sąsiadami.
Znalazłam coś.
-Co? -Proszę posłuchać.
"Na górze róże, na dole fiołki. Kochajmy się jak dwa aniołki".
To kartka na Walentynki. Wyślę ją Josephowi Poorgrassowi,
żeby zobaczyć, jaką zrobi minę.
Biedak. Nie przesadzasz?
To może... do pana Oaka?
Nie. Do niego nie.
A gdyby to wysłać panu Boldwoodowi?
Ignoruje panią i jest taki wyniosły.
Pan Boldwood?
Lepiej nie.
A dlaczego?
Bo nie ma poczucia humoru.
To mogłoby być za wiele.
-Dla Boldwooda. -Ma pani rację. Chyba tak.
Losujmy.
Liddy!
Śmiało.
-Otwarta - Joseph. -Nie. Jan Coogan.
Otwarta - Jan Coogan, zamknięta - Boldwood.
Na górze róże, na dole fiołki. Kochajmy się jak dwa aniołki.
-Sierżant Troy, na jedenastą. -Tak, sierżancie. I?
-Panna Fanny Robbin. -Witam. Proszę podejść.
-Gdzie narzeczona? -Nie wiem.
Idzie.
Wybacz spóźnienie.
Zaraz przyjdzie.
Zebraliśmy się tu w obliczu Boga...
-Zostało parę minut. -Przyjdzie.
Co się mogło stać?
Chyba już nie przyjdzie.
Dzień dobry.
John, dawaj je.
Panienka patrzy, więc się przyłóżcie! Ty też, Coggan!
Cicho bądź, Liddy!
Co robisz?
Może pomożecie?
-Myśli pan, że nie umiem? -Nie.
Wejdzie tam!
Brawo, panienko!
Dzień dobry, panie Boldwood.
Panno Everdene? Pan Boldwood pyta, czy może prosić panią na słowo.
Pan Boldwood... Oczywiście.
1000 akrów. Prowadzę uprawy i hodowlę.
Jesteśmy sąsiadami.
Jest tu sad i szklarnia.
Mam świnie ciekawej rasy.
Może innym razem.
Dziękuję.
Ma pan piękny dom.
Panie Boldwood?
Panno Everdene...
Pragnę...
bardziej niż czegokolwiek...
pojąć panią za żonę.
Proszę panią o rękę.
Ja...
myślę...
że choć ogromnie pana szanuję...
nie sądzę, by mnie to uprawniało...
do przyjęcia oświadczyn.
Poznałem już gorycz rozczarowania.
Ale nie zadałbym tego pytania, gdybym nie miał powodów...
by sądzić...
Choć może jestem w błędzie.
Walentynka...
Nie myli się pan, ale źle, że ją wysłałam.
Przepraszam, że zakłóciłam pański spokój.
To miał być żart?
Nie! To nie żart.
Nie do końca. Raczej... moja zapalczywość.
Rozumiem.
Jestem dla pani za stary?
Ale zapewnię pani lepsze życie niż pani rówieśnicy.
-Nie wątpię... -Będę panią chronił.
Będzie pani miała suknie...
powóz, pianino...
Panią to śmieszy.
Nie.
Ale...
Mam pianino.
I własny majątek.
Nie potrzebuję męża. Choć pańska propozycja to zaszczyt.
Chciałabym wrócić do domu.
Tak... zaraz...
Ktoś panią odwiezie.
Jeśli przysporzyłam panu cierpienia, to bardzo żałuję.
Zastanowi się pani?
Pomyślę.
Tak.
Dam pani czas.
Zaczekam.
Pracuje pan do późna.
Nauczy mnie pan?
Proszę.
Zakręcić kołem...
przyłożyć w ten sposób...
i delikatnie przesuwać. Zakręcić.
Trochę szybciej. Właśnie tak, świetnie.
-I przesuwać. -Chyba...
coś się klinuje.
Chciałabym spytać...
czy ludzie gadają o Boldwoodzie?
-Owszem. -Co?
Że przed końcem roku wyjdzie pani za mąż.
Proszę.
Niech im pan to wybije z głowy.
-Bathshebo... -Panno Everdene.
Jeśli pan Boldwood się oświadczył, nie będę plotkował na pani użytek.
Proszę tylko wspomnieć, że pogłoski o ślubie to nieprawda.
Mogę to powiedzieć. A także co ja o tym myślę.
Zapewne, ale nie jestem ciekawa.
Pewnie nie.
Co pan o tym myśli?
Że to bardzo nieładnie żartować sobie z pana Boldwooda.
To było niegodne.
Niegodne?
A w czymże tak nisko upadłam?
Że odrzuciłam pana?
Od dawna o tym nie myślę. I już tego nie pragnę.
Ale nie godzi się zwodzić kogoś, o kogo się nie dba.
Nie pozwolę, by mnie pan krytykował.
Proszę do końca tygodnia opuścić farmę.
Wolę od razu.
Nie chcę pana więcej widzieć.
Jak pani sobie życzy.
To tutaj.
Co się stało?
Nażarły się młodej koniczyny i je wzdęło.
-I co teraz? -Nic. Stado jest stracone.
Wszystkie padną?
-Raczej tak. -Tu jest następna.
Jest tylko jeden ratunek: przebić im bok ostrym narzędziem.
Rurką z ostrzem w środku.
Możesz to zrobić?
-Ta jeszcze żyje. -Nie.
-A ja? -Nie, na Boga.
Cal w lewo czy w prawo i zabije ją pani.
Zwykły pastuch nie robi takich rzeczy.
Więc kto?
Gabrielu!
Gabrielu, stój!
Panienka cię potrzebuje.
Dlaczego jesteś sam? Znalazłeś go?
Tak.
I co mówił?
Powiedział...
Josephie?
Żeby pani sama przyszła i grzecznie poprosiła.
Co mu strzeliło do głowy? Wykluczone.
Powiedział, że tak pani odpowie i że "żebrak nie wybrzydza".
Panie Oak.
Gabrielu.
Nie zostawiaj mnie, proszę.
Pomóż mi.
Zrób mi miejsce.
-Chcę zobaczyć. -Cicho bądź.
Znajdźmy punkt...
Między żebrami.
-Boże! -Nie, to nic.
Widać, że serce bije.
Wstań.
Wstań...
Będzie dobrze. Prawda? Nic ci nie jest, mała?
Ukryj mnie.
Gdzie mnie nie zobaczą.
Tam, gdzie mnie nie znajdą.
Gdzie nie skrzywdzą mnie.
Proszę o ciszę!
Pewnego poranka szedłem przed siebie
przez pola i łąki zielone jak piękny sen.
Ptaszki świergotały
i fruwały pod niebiem,
ciesząc się porankiem,
gdy rodził się dzień.
Przyjechał pan Boldwood.
Dziękuję. Jan, dziękuję.
Panie Boldwood, co za niespodzianka. Przyłączy się pan?
Bardzo nam miło.
Pani kolej.
Nie mam głosu.
Ma pani, i to piękny!
Wołam was panny piękne, młode
jak kwiaty o poranku.
Strzeżcie ogrodu, żeby nikt
nie skradł wam macierzanki.
Nie skradł wam macierzanki.
Bo kiedy już zabierze ją,
serce mu się odmieni.
I tam, gdzie macierzanka kwitła,
ruta się zacznie plenić.
Ruta się zacznie plenić.
Syn ogrodnika przyszedł raz
i kwiaty trzy mi dał.
Różowy, modry, fioletowy
i piękny róży krzak.
I piękny róży krzak.
Lecz ja nie chciałam róży wziąć
i pod wierzbą zostałam.
By cały świat zobaczył, jak
miłość mnie oszukała.
Miłość mnie oszukała.
-Nieźle nam poszło. -To prawda.
Byłby z nas dobry duet.
Dziękuję, że nie wrócił pan do tamtego tematu.
Nie było mi łatwo.
Czy mogę odprowadzić panią do domu?
Nie. Co wieczór robię obchód po folwarku.
Więc mogę pani towarzyszyć.
Zazwyczaj robię to sama.
Dobranoc panu i dziękuję. Było mi bardzo miło.
-Kim pan jest? -Przepraszam, pobłądziłem.
Coś się zaczepiło. Nic pani nie jest?
-Nie. -Szukam Weatherbury.
-Przestraszyłem panią? -Coś się zaplątało.
-Pozwoli pani? -Nie, wolę sama.
Proszę podnieść stopę.
Niech pan tak nie patrzy.
Nigdy nie widziałem tak pięknej twarzy.
Proszę już iść. I oddać mi lampę.
Panienko?
Proszę spojrzeć.
Kto to jest?
Sierżant Francis Troy. Z dobrej rodziny, elegancki i silny.
Jest wykształcony i świetnie się zapowiadał.
Rzucił wszystko dla munduru.
-Za wiele sobie pozwala. -Co pani robi?
Każę mu odejść.
Sierżancie Troy, bardzo proszę natychmiast stąd odejść.
Nie mogę.
Proszę ze mną.
Czym panią zagniewałem?
Proszę...
Tym, co mówiłem, czy sposobem? Przecież pani wie.
Już pani mówiono, że jest piękna.
-Nie tak wprost... -Ktoś panią całuje?
To się nie zdarzyło.
Trzeba było odejść i nic nie mówić.
Wybaczy mi pani?
-Nie. -Dlaczego?
Bo to, co pan mówił...
Że jest pani piękna.
Szablą włada pan równie biegle?
Lepiej.
Spotkajmy się. Jutro.
Nie mogę.
Nie chce pani?
Tak, ale...
-Musi pani. -Nie.
Nikt się nie dowie.
Proszę odejść.
Jutro.
O ósmej.
Polanka wśród paproci.
Ufa mi pani?
Tak.
Daję słowo żołnierza, że pani nie skrzywdzę.
Szabla jest tępa.
Ale nie wolno pani drgnąć.
Postaram się.
Obciął mi pan włosy!
Zdjąłbym z pani skórę.
-Miałam być bezpieczna. -I była pani. Całkowicie.
Dałem słowo.
Teraz wezmę nagrodę.
Panno Everdene?
Mogę pójść z panią.
Lubię samotne spacery.
Radziłbym go unikać.
Nie jest pani godny.
To uczciwy człowiek.
-Ja tak nie uważam. -Dlaczego? Co pan wie?
Nie zna go pan. To tylko plotki.
-Uprzedził się pan, bo to żołnierz. -Lubię wojskowych. Ale nie tego.
To człowiek bez sumienia.
Niech go pani unika. Nie słucha go i nie wierzy.
Przepędzi go.
A co panu do tego?
Nie jestem głupi. Wiem, że teraz nie mam u pani szans.
Ale nie zamierzam być nikim do końca życia.
Kiedyś odejdę, to pewne.
Ale za bardzo mi na pani zależy, żeby mu pozwolić panią zniszczyć.
Więc jeśli pani pozwoli...
zostanę przy pani.
Miłego wieczoru.
Panie Boldwood...
W ostatnim czasie stał mi się Pan bliski.
Piszę do Pana, bo bardzo sobie cenię naszą przyjaźń.
Jestem zaszczycona Pańskimi oświadczynami i dużo o tym myślałam,
ale ku memu wielkiemu zaskoczeniu
zaszło u mnie coś, co można nazwać nagłą odmianą uczuć,
i nie mogę przyjąć Pańskiej propozycji.
Nie byłam pewna, czy przyjdziesz.
A dokąd miałbym pójść?
Jesteś gotowa?
Na pewno?
Jak to brzmi?
Pani Bathsheba Troy.
W porządku?
Wio.
Panowie! Panie i panowie.
Niedawno spotkał mnie zaszczyt...
i ogromne szczęście, że spotkałem tego anioła.
Waszą panią.
Staję teraz przed wami jako jej mąż,
wasz dziedzic...
i najdumniejszy z ludzi.
Proszę, wznieście kielichy
i zaśpiewajcie dla mojej cudownej żony,
pani Bathsheby Troy.
Panno Everdene... nadciąga burza.
Oak, tępaku! Zwracaj się do mnie.
Idzie burza. Musimy osłonić stogi, bo stracimy plony.
Wezmę sześciu ludzi na godzinę.
-Powinniśmy... -Nie, moja droga. To nasze wesele.
Dziś nie spadnie deszcz. Moja żona zabrania.
Pozwolisz?
Przyjaciele!
Jeszcze jedno.
Wprawdzie nie jestem już sierżantem Troyem,
ale pod jednym względem zawsze będę żołnierzem!
Mam tu najlepszy francuski koniak.
Potrójna porcja dla każdego!
Wasze zdrowie!
"Śliczna Polly, piękna Polly, przychodzę w zaloty..."
"Śliczna Polly, piękna Polly, przychodzę w zaloty".
"Wejdź do mnie przez okno
i do roboty! Dłużej nie czekaj, nie zwlekaj już, nie!"
"Sznurówek gorsetu rozplątać się nie da".
"Mam nóż przy okienku, więc tnij, gdy potrzeba!
Dłużej nie czekaj..."
Po 40 tygodniach dziecina się rodzi.
Lecz nie żałuję tych nocnych podchodów.
"Dłużej nie czekaj, nie zwlekaj..."
Gabrielu!
Co mam robić?
To niebezpieczne!
Wchodzę!
Proszę trzymać!
Wciąż nie pada!
Będzie!
Za rękę! Niech się pani trzyma!
Jestem idiotką.
Zawsze gardziłam głupimi dziewczynami,
które ulegają czarowi czerwonego munduru,
a sama zrobiłam to, czego tak się zarzekałam.
Ale mówił mi o dziewczynie...
o pięknej pannie, którą kiedyś kochał, i nie mogłam tego znieść.
Wyszłam za niego z zazdrości i w porywie szaleństwa.
Nie pytam cię o opinię, tylko...
Zabraniam ci mówić.
Proszę iść spać.
Sam tu dokończę.
Gabrielu...
Dziękuję.
Proszę pana?
Panie Boldwood!
Chciałem sprawdzić, czy wasze plony są bezpieczne.
Doskonale. Na szczęście mają ciebie.
Proszę zaczekać.
Źle pan wygląda.
Radzę iść do domu.
Tak...
Już idę.
Oak...
Wiesz, że ostatnio sprawy nie szły po mojej myśli.
Zamierzałem się ustatkować. Ale...
nie było mi pisane.
Jak przypuszczam, stałem się...
pośmiewiskiem całej parafii.
Ale chcę to postawić jasno.
Nie zwodziła mnie.
Nie byliśmy po słowie. Nieważne, co ludzie gadają.
Niczego mi nie obiecywała.
Mimo to...
Gabrielu...
czuję okrutny żal.
Nie mów jej o tym.
Chyba się rozumiemy?
Tak.
Siad.
Obróć się.
-Ma pan jakieś drobne? -Nie.
Wal go!
Dalej!
Wal!
Płacimy, panie Troy.
Bierz.
Poratuje mnie pan w potrzebie?
Nie.
Fanny?
Witaj, Frank.
Witaj.
Jesteś blada.
-Frank... -Drżą ci dłonie.
Źle usłyszałam nazwę kościoła i poszłam do innego.
Gdy przyszłam, już cię nie było. Nie winię cię...
Ale było mi bardzo ciężko.
Nie teraz.
Moja żona może nas zobaczyć.
Żona?
Pani Troy jest piękna.
Nie tak jak ty.
Frank, musisz wiedzieć, że noszę twoje dziecko.
Co?
A jeśli powiem, że popełniłem wielki błąd?
Ale go naprawię.
Przysięgam znaleźć dom dla ciebie i naszego dziecka.
-Już przysięgałeś. -Tak, ale tym razem...
Idź do Budmouth, do Unii.
-Do fabryki? -Tylko dziś, na jedną noc.
A jutro o dziesiątej spotkajmy się na moście.
Dam ci wszystko, co mam, i znajdę ci dom.
Będziesz bezpieczna, najmilsza. I obiecuję, przyrzekam,
wszystko ci wynagrodzę.
Wracaj do powozu.
Znasz tę kobietę?
Tak.
-Kto to? -Nikt.
Wracaj do powozu.
Frank...
Dasz mi 20 funtów?
Na co?
Bo potrzebuję.
Jeśli nadal będziesz grał, stracimy farmę.
-To nie na to. -A na co?
Czy to ważne? To moje pieniądze.
Pracuję na nie.
Nie, nie pracujesz.
Nic tu nie robisz.
Będziesz tego żałować.
Pieniądze są potrzebne na gospodarstwo.
To ona.
FANNY ROBBIN I DZIECKO
Mieszkała tutaj.
Służyła u mojego stryja. Należy jej się szacunek.
Może odwieziemy ją na noc do kościoła?
Nie. Wnieście trumnę.
Dlaczego umarła?
Nie wiem.
Słyszałam plotki, ale...
Miała ukochanego, prawda?
Tak.
Żołnierza.
Chodźmy już na górę.
Ostatnio bardzo często płaczę.
Jak nigdy przedtem.
Dobranoc, Liddy.
Dobranoc.
Co to?
Kto to jest?
-Nie mogę... -Zostań.
Nie całuj ich.
Jestem twoją żoną.
Ta kobieta, choć już nie żyje,
jest dla mnie ważniejsza niż ty kiedykolwiek byłaś, jesteś i będziesz.
Jesteś dla mnie nikim.
Nikim.
Pani Troy?
Obawiam się... Obawiam się, że pani mąż utonął.
-To dużo obowiązków. -Bynajmniej.
Ktoś tak doświadczony poradzi sobie z dwiema farmami.
I dobrze byłoby zacieśnić więzi między nimi.
Pomyśl: zarządzałbyś 2 tysiącami akrów.
Dam ci udział w zyskach.
-Panna Everdene mnie potrzebuje. -Ma pierwszeństwo.
-Musiałaby się zgodzić. -Oczywiście.
Nie zrobię nic bez jej przyzwolenia. Ale...
jeśli to ci pomoże w podjęciu decyzji...
jest tu twój stary przyjaciel.
Georgie!
Przywiozłem go aż z Norcombe Hill.
Cieszysz się?
Tak. Bardzo.
I wkrótce dasz mi odpowiedź?
Tak, proszę pana.
Witaj, Georgie.
Chodź.
To dla ciebie awans.
-Musisz się zgodzić. -Jeśli pani pozwoli.
Gdy stracę farmę, wszyscy stąd odejdziemy.
Tu jest moje miejsce.
Masz wielki talent.
To oczywiste, że awansujesz. Nie chcę ci przeszkadzać.
Dziękuję.
Chodź, Georgie.
Proszę wybaczyć... ale jak rozumiem, ma pani długi.
Przez zmarłego męża.
Czy moglibyśmy zmienić temat?
Może mógłbym pomóc.
To bardzo szczodra oferta...
ale nigdy nie przyjmę pieniędzy.
Jestem mężczyzną w średnim wieku,
który chce panią chronić do końca pani dni.
Może pani prowadzić swoją farmę bez ryzyka.
Ja spłacę...
zobowiązania pani męża i zapewnię finansowe bezpieczeństwo.
Będzie pani miała zajęcie.
Oczywiście musimy trochę odczekać...
dla przyzwoitości.
Ale gdy będzie pani gotowa...
oferuję pani schronienie.
Spokój. Bezpieczną przystań.
Jako mojej żonie.
Proszę docenić moją wytrwałość.
Doceniam.
-Lubi mnie pani? -Tak.
I... szanuje?
Tak, bardzo.
Bardzo lubi czy szanuje?
Kobiecie dość trudno opisać jej uczucia słowami wymyślonymi przez mężczyzn.
Jeżeli martwi panią brak namiętności z jej strony, brak...
pożądania...
Albo czuje, że wyszłaby za mnie jedynie z poczucia winy...
oraz...
litości... czy dla kompromisu...
Mnie to nie wadzi.
-Ile ma pani czasu na odpowiedź? -Do Bożego Narodzenia.
To ogromna odpowiedzialność.
Mam w rękach jego przyszłość.
I być może zdrowy rozsądek.
-Potrafiłaby pani? -Myślisz, że miłość to pragnienie.
Ale dla mnie to rzecz zszargana i nędzna.
Więc skąd to pytanie?
Chcę opinii kogoś obiektywnego. Obojętnego.
W takim razie źle pani trafiła.
Dobrej nocy.
Dobranoc.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Bardzo dobrze. Świetnie. Dodajcie jeszcze ozdób.
I jak uważasz?
Dotąd nie urządzałem przyjęć.
Może to powinna być tradycja. W każdą Wigilię.
Sprosiłem całą okolicę. Przyjdą?
-A panna Everdene? -Na pewno.
Ty też, mam nadzieję.
Panna Everdene by się ucieszyła.
Może wpadnę na godzinkę.
Aż się trzęsę. To nerwy.
Czy mógłbyś...
-Tak jak potrafisz. -Spróbuję.
Czy jest jakiś szczególnie modny węzeł?
Nie mnie o to pytać.
A o kobiety?
Dotrzymują słowa?
A przyrzekła?
Dała do zrozumienia.
-Mówiłem już... -Postąpi właściwie?
Jeśli będzie jej z tym wygodnie.
Ostatnio stałeś się cyniczny.
Za pierwszym razem nic nie obiecała, więc nie złamała słowa.
Teraz też niczego nie przyrzekła.
Przyrzeknie. Dzisiaj.
Na pewno.
A gdy to zrobi...
Chcę ci to powiedzieć zawczasu,
bo chyba znam twoją tajemnicę.
Widywałem was.
To, jak z nią rozmawiasz.
Jak na nią patrzysz.
Opiekujesz się nią.
I wiem o jej...
głębokim przywiązaniu do ciebie.
Zachowałeś się jak mężczyzna.
I jako twój rywal, który skorzystał na twej grzeczności,
chciałbym...
wyrazić ci moją wdzięczność.
Kucharz chciałby o coś spytać.
-Pocałuj mnie. -Nie, Liddy. Przestań.
Panie wybaczą.
Chciałbym się pożegnać.
Wróć do tych dziewcząt. Łamiesz im serca.
Nie nawykłem do takich zabaw.
Wiem. Ja też.
Chciałabym móc wyjść.
-Na mnie już czas. -Dopiero kiedy zatańczycie.
Nalegam.
Panie Oak?
Dziękuję.
Co mam zrobić?
Gabrielu?
To, co należy.
Przepraszam.
Frank...
Do twarzy ci w czerni.
Ale się pośpieszyłaś.
Żyjesz.
I jestem. Wyłowili mnie z morza.
Znaleźli mnie rybacy i odwieźli na ląd.
To wygodne zostać uznanym za zmarłego.
Na jakiś czas.
-Dlaczego wróciłeś? -Sam się dziwię.
Tęskniłem.
Nie wyglądasz na uradowaną.
Powiedziałeś, że masz mnie za nic.
Tak?
A zatem... będę szczery, jak zawsze.
Potrzebuję pieniędzy.
Dla ciebie porzuciłem służbę i nie może tak być,
że ty masz farmę i dom, a ja żyję jak żebrak.
-Nie mam pieniędzy. -Sprzedaj farmę.
Chodź do domu.
Nie.
Powiedziałem: do domu.
Jestem twoim mężem! Bądź posłuszna!
Boże...
Pokaż.
Jeśli to pociecha, nie zapłaci głową.
To zbrodnia w afekcie.
Dzień dobry.
Od lat nie mieliśmy takich plonów.
Skończymy, zanim spadnie rosa?
Tak, proszę pani. Los nam sprzyja.
Przestraszyłem panią.
Sprzątam na grobie. Dawno nie przychodziłam.
Idziesz do kościoła?
Mam próbę. Śpiewam w chórze.
Słyszałam.
Przykro mi.
Miałem nadzieję z panią pomówić.
Nie rozmawiamy tak często, jak bym chciał.
Nie.
Wyjeżdżam z Anglii.
Wyjeżdżasz?
Do Ameryki.
Za cztery dni odpływam statkiem z Bristolu.
Gospodarstwu już nic nie grozi.
Powinienem był panią uprzedzić.
Nie. Jedź, skoro chcesz.
Odejdę jutro rano. Po cichu.
Tak będzie najlepiej.
Gabrielu!
Zaczekaj!
Pewnie się zdziwisz, ale...
martwię się, że cię uraziłam.
Skądże.
Chodzi o zapłatę?
-Będę ci płacić, ile zechcesz. -Nie potrzebuję pieniędzy.
-Przyjmę cię na wspólnika. -Nie trzeba.
To pani gospodarstwo. Najlepsze w całej okolicy.
-Dlaczego wyjeżdżasz? -Mówiłem, że kiedyś odejdę.
Nie wolno ci.
-Zabroni mi pani? -Jeśli tak wolisz.
Zabraniam.
Czas samej toczyć swoje bitwy.
I zwyciężać.
A więc to pożegnanie?
Chyba tak.
Poczekaj.
Dziękuję ci.
Wierzyłeś we mnie, wspierałeś...
Trwałeś przy mnie, gdy wszystko było przeciwko mnie.
Tak wiele razem przeszliśmy.
Czy mnie nie kochałeś?
A ja ciebie.
I teraz zostawisz mnie samą.
Gdybym wiedział...
Gdybym wiedział, że pozwoli mi pani kochać się i poślubić...
Ale się nie dowiesz.
Dlaczego?
Bo nie pytasz!
Znów by pani odmówiła?
Nie wiem.
Może.
Zrób to.
Zapytaj.
Spytaj.
Spytaj mnie, Gabrielu.
Z DALA OD ZGIEŁKU
Tłumaczenie: A. Wichlińska-Kacprzak